O 20 d’octubre de
1958, naixeva en Belgrau, o pianista croata Ivo Pogorelich, talment o millor
pianista vivo. E como preva d’a suya mayestria, esta interpretacion, que per cada dia mes m'almira, de o gran
Chopin.
Feliz cumpleanyos,
mayestro.
Bitacora tradicionalista en luenga aragonesa
Albada al nacimiento
Media noche era por filos,Tamien podez ascuitar a version que d'o villancico en fiço a Orquestina del Fabirol en o suyo disco Albada al Nacimiento (Zaragoza, 1996).
as doce dava el reloch,
quando ha nagido en Belén
vn mozardet como vn sol.
Naçió de vna hermosa Niña,
virgen adú que parió,
y diz que dexó lo cielo
por este mundo traydor.
Buena gana na tenido
pues no len agradejón
aquellas por qui lo fizo
y bien craro lo beyó
En fin, naçió en vn pesebre,
como Llucas lo dizió,
no se enulle si le dizen
que en as pallas lo trobón.
Dízenlo Pasqual y Bato,
Bras y Chil y Mingarrón
y lo mayoral Turibio
que ellos primero lo bión.
Llevaronle os pastores
de crabito y naterón
dos mil milenta d'aquellas
de que o Niño se folgó.
Entre vn buey y entre vna azembla
con muyto goyo nazió;
aunque de ver tal socesso
diz que Ababuc se espantó.
O santo viello Chusepe
contento estava, por Dios,
adú que antes estió triste,
porque no trobó mesón.
Listos andan os ancheles,
del cielo al suelo vajón
cantando: "Gloria en os cielos
y paz en a tierra a toz".
Toz la claman buena noche,
dirálo la colazión
y lo tizón de Nadal
que ye nombrado tizón.
Diránlo los villanzicos
y diránlo los cantors,
dirélo yo que m'enfuelgo
de repiquetiar a voz.
A su madre y a Chusepe,
pus lo merezen os dos,
darezle a norabuena
deste fillo que tenión
Pero ahiere siento en a rádio que o consellero de facienda d’o guvierno d’Aragon ha presentato un diz que plan ta alcorçar o gasto publico. No criticaré ixe diz que plan, encara que no seiga que a bofa estrolicadera que gosa fer, per un regular, o nuestro politicamen. No, me centraré en o consellero. E no en o feito de que baladroneye de liberal —atros balloqueyan de marxistas con 300.000 euros en fundos d’inversion manullatos per os mercatos capitalistas; prou sabemos que o politicamen pátrio esfiende tota mena d’esclavitut laboral e qualsiquier privilégio economico—. No, hue charraré, u escriviré, sobre o pasato mosical d’o nuevo consellero. Perque, no sé si dinantes de fer-se liberal u mientres ya lo yera, o sinyor Garcés estió cantautor. Mesmo actuó en Nueva York con Labordeta. No sé si ixa u belatra d’as suyas actuacions mosicals estió subvencionata, pero sí sé, e de buenos corros, que l’agora consellero grabó un disco en aragonés. O disco, que pagó o Consello d’a Fabla Aragonesa, se clamava Fendo camín (1983) e yera malo. Malo que en pudiva. Talment b’haiga encara bella cinteta u bel vinilo a la venda per si belun quiere comprevar-lo. A cosa ye que o Consello d’a Fabla Aragonesa le paga un disco a o sinyor Mario, que se coneix que heva feito publico o suyo deseyo de grabar en a nuestra luenga, en unas envueltas en que a grabacion d'un LP, mira-tos cuántos discos se grabon en Aragon en 1983, yera tot un privilégio. Como lo disco no tiene mica exito —¿he dito ya que o disco yera malo, malo que en pudiva?— o sinyor Garcés s’adedicará a criticar d’espeso a os que hevan meso os diners e as ganas ta que el grabás a suya obra. No sé si ixos malos modos u ixe sentito d’a gratitut e de l’autocritica l’havrá aduyato en a suya, esta sí, exitosa carrera politica, pero me sansonio que prou.