Mostrando entradas con la etiqueta história. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta história. Mostrar todas las entradas

miércoles, 24 de mayo de 2017

A Batalla de Uesca

O 24 de mayo de 1837, durant a primer guerra carlista, fuen redotatas as tropas liberals d’o general Iribarren en a ciudat de Uesca e bi entró o eixercito d’o legitimo rei Carlos V.
Don Carlos Maria Isidro de Borbon, junto con o infant don Sebastián Gabriel, heva organizato dende Navarra una expedicion ta entrar en Madrid. Ixe mes de mayo de 1837 penetró a Expedicion Reyal fiço a suya en l’Alto Aragon e se presentó devant d’as puertas de Uesca o dia 24 de maitino.
Lo Concello en corporacion recibió a o monarca, que entró baixo pálio en a seu oscense, acompanyato d’o cabildo catedralício e se cantó un solemne Te Deum. As tropas carlistas se fuen aloixando en a ciudat, mientres a division navarra, mandata per lo general Sanz, permaneixeva a presta en o vecino pueyo de Sant Jorge.
Arredol d’as tres d’a tarde plegó Iribarren, procedent d’Almudévar, e aprestó as suyas tropas en orden de combate, en a plana d’Alcoraz; mandava l’ala dreita lo brigadier Conrad, con soldatos e mercenários franceses e espanyols; en o centro se i ficó lo brigadier Van Halen e o mesmo Iribarren se situgó en l’ala ezquierda. As fuerças carlistas que yeran en o pueyo de Sant Jorge se desplegon en guerrilla, e per més d’una hora os guidas de Navarra resistion a la infanteriía cristina, igual como a o fuego contino de catorce pieças d’artilleria. Dimpuesas, fuen sumando-se-ie as tropas acantonatas en Uesca. A redota liberal fue absoluta. Dixando lo campo a os carlistas, os cristinos fuyon a la bimbola enta part d’Almudévar, an que morió lo general Iribarren a causa d’as feritas recibitas en a batalla.
As perdas cristinas fuen numbrosas: més de 1.000 baixas, entre muertos e feritos e a Legion Extrangera francesa quedó quasi estricallata. En as filas carlistas bi havió 400 baixas.
O infant don Sebastan Gabriel, en o suyo quartel general d’o pueyo de Sant Jorge, dató lo parte d’a batalla lo mesmo dia 24, e fayió una alocucion a os voluntários carlistas. O pueblo de Uesca celebró solemnes festellos en honor de Carlos V, qui visitó personalment a os feritos. O dia 27 de maitino a Expedicion Reyal saliva enta Balbastro.
En memória d’os caitos en a batalla se construyó un sencillo molimento, con una cruz, devant d’a que se rezava, toz os anyos, un responso quan a procesion con os cabildos catedrálicio e monecipal tornava d’a misa solemne d’o 23 de abril en l’armita de Sant Jorge.

martes, 2 de mayo de 2017

Per un atro dos de mayo

Hue, igual como fa 209 anyos, Espanya ye ocupata e somesa per es enemigos d’a sobirania nacional e a fe catolica. Tota la estratégia d’a mundializacion, agora como alavez, tien per ogetivo a destruccion d’Espanya, bastion d’a Cristiandat, e a suya substitucion per un estato enatiço an que o capitalismo, a multiculturalidat e l’aberrosexualidat seigan a norma e o modelo.
Hue, igual como fa 209 anyos, ye menister que o pueblo espanyol se levante cuentra es enemigos d’a Pátria e a Religion e remplaz este guvierno de culicaiga per una Monarquia Social e Catolica que restatuezca as valuras cristianas, veritable eséncia d’a nuestra identidat nacional.
Hue, igual como fa 209 anyos, ye a hora d’a reaccion.

sábado, 1 de abril de 2017

1 d'abril: anniversário d'a Victória

O 1 d'abril de 1939 se culminava la feita d'o pueblo espanyol que supo vencer a o regimen més genocida d'a nuestra história.
O 1 d'abril de 2017 ye menister honrar a os valients espanyols que supon devantar-sen en armas cuentra o mal que altroixaba la fe e a eséncia d'as Espanyas.
O 1 d'abril de 2017 ye menister, de nuevas, aprestar-se a la defensa d'a Pátria e a Religion frent a os enemigos que, de nuevas, menaçan con imposar-nos o suyo ódio; que de nuevas menaçan con fer disapareixer l'alacet cristiano d'o nuestro pueblo.
Ye a hora d'a reaccion.

jueves, 8 de diciembre de 2016

Jayme II e a Inmaculata Concepcion

Con motivo d’a festividat d’a Santiça Inmaculata, queremos remerar a fegura de Jayme II (1267–1327), lo Justo, rei d’Aragon, de Valéncia, de Mayorgas, de Sicília e de Cerdenya e conde de Barcelona. Per a paz d'Anagni (1295) o Sant Pair le concedió vitalíciament es títols honorificos de «sinyalero, almirant e capitan general d'a Ilésia de Roma. Conquistó t’a Corona Calábria e as islas d'o golfo de Nápols e desenrolló una politica de vinclos matrimonials e alianças con a familia reyal castellana.
Jayme II refirmó as propuestas de frai Ramón Llull sobre a recuperacion de Tierra Santa ―proyecto Rex Bellator― e a fallita cruçata d’Almeria (1309) seguindo a estratégia que Llull esfendeva en o suyo libro De Fine (1305).
Hombre culto e respetuoso con as leis d’o reino, fue Jayme II qui, en 1304, ordinó a celebracion d’a fiesta d’a Inmaculata Concepcion en os reinos e territórios d’a Corona d’Aragon.
Como muestra d’a suya devocion per a Virgen, nos ye arribata una dansa, escrita en occitano, que diz:

Mayre de Deu e fylhaverge humil e belavostra nau vos apelaque l'aydetz, qar perylha.

I.Perylhan vay en l'ondad'aquest mon per tempesta;e·l nauchier no·s n'a cura,e tant fortun'aondaque nulls no·y leva testae l'aura qu'es escura.E s'ayso gayre duravostra nau es perdudasi, per la vostr'ajuda,no troba port o ylha.

II.Nau, leyn, vexel o barcaparlan en ver lenguatge,devem tuyt ben entendreque signifiquet l'archaon l'umenal lynatgeplac a Deus tot compendreper complir et atendreso que ja promes era:que d'aquell restaurera,el cel, manta seÿlha.

III.La nau es carregada
e de son port se llunha,quar trop greu vent la forsa;e's mal amarinada,tant que negu no·y punhacossi la nau estorsa.Ha! com fort trai ves orsa,que pels timons no·s guiani fay la dreta viasol una pauca mylha.
Mayre, tu·m dona forsacontra ma leugeria,e.m garda de la viade peccat, que·ns exylha.


miércoles, 9 de noviembre de 2016

Inocencio Jiménez Vicente

O 9 de noviembre de 1876 naixeva a Zaragoça, en o vico d’o Gancho —fue baltizato en a parróquia de San Pablo— Inocencio Jiménez Vicente, una d’as grans figuras aragonesas d’o catolicismo social e uno d’os pioners nacionals d’a prevision social.
D’origens muito humils —yera fillo d’Inocencio Jiménez Millán, de profesion apargatero, e de Manuela Vicente Lucientes— supo con o suyo treballo e inteligencia arribar en o cobalto d’a intelectualidat aragonesa d’ixas envueltas. Estudió lo bachillerato en as Escuelas Pías, e en 1901 obtenió lo prémio extraordinário de Licenciatura en a Facultat de Dreito de Zaragoça e, a l’atro l’anyo, lo doctorato en a de Madrid. En estando Profesor adjunto en Dreito, ganó una pension ta enamplar os estúdios en París en 1903. A la suya tornata, obtenió en 1906 la cátedra de Dreito Penal en a Universidat de Zaragoça, d’a que seria secretário dende 1916. Participó activament en as asembleas universitárias de 1902, 1905, 1915 y 1922, asnas como en o Estatuto d’a Universidat en 1919. Fue vocal d’a Comision de Libertat Condicional, miembro d’o Patronato de Presos Libertos, fundador d’o reformatório «El Buen Pastor» e vicepresident d’o Tribunal Tutelar de Menors, a o que adedicó la liccion inaugural d’o curso 1932. Trasladato ta Madrid como director d’o Instituto de Previsión Social, en 1940 obtenió a cátedra de Dreito Penal d’a Universidat de Madrid, fue nombrato vocal d’a Comision de Codificacion e entró en l’Académia de Céncias Morals Politicas.
A suya estacha en París le fiço entrar en contacto con figuras importants d’o catolicismo social europeo, a o que dedicaria buenacosa d’a suya vida participando activament en l’Acción Social Católica  que rematav d’implantar a Zaragoça o cardenal Soldevila. Inocencio ye uno d’os miembros d’o «grupo de Zaragoza» (Aznar, Minguijón, Latre, Sancho Izquierdo, etc.), será present en totas as suyas actividaz: promocion de cerclos catolicos, cooperativas, sindicatos agrários, congresos catolicos...
Fue, ademés, fundador d’El Noticiero e, dimpuesas, director. Fundador tamien de La Paz Social, que empentaría as «Semanas Sociales», navesó tot Aragon, entre 1906 e 1919, promovendo lo cooperativismo e l’asociacionismo agrário, empentando a federacion aragonesa de sindicatos agricolas e més tardi a nacional, d’a que seria vocal dende a suya constitucion. En este campo dixó dos obras que replegan o suyo pensamiento social: Vademécum del propagandista de sindicatos obreros e Vademécum del propagandista de sindicatos agrícolas; as dos de 1909.
Lo suyo compromís social lo fiço derivar treballar en a prevision social, d’a que ye uno d’os pioneros en Espanya. En 1921 ye esleyito consellero delegato d’a Caixa de Prevision aragonesa que altalle naixeva. En 1931ye esleyito director d’o Instituto Nacional de Prevision, cargo que ocupará, dica la suya muerte, con devoción e grandiça valura en os difícils anyos d’a guerra e a postguerra; dixando-lo, en morir, plenament consolidato.
En tenez més informacion en este VINCLO

viernes, 21 de octubre de 2016

Os mártirs de Nembra

Memória historica. Veritable. No pas as mentiras de l’ódio e o resentimiento. Historica memória d’a més cruel persecucion religiosa de toz os tiempos.
Hue, 21 d’otubre, ricordamos o martírio d’o Venerable Siervo de Dios Genaro Fueyo Castañón, de 72 anyos, parroco de Santiago Apóstol de Nembra, e d’os laicos Segundo Alonso González, 48 anyos, Isidro Fernández Cordero, 33 anyos, e Antonio González Alonso, 24 anyos. O salvage asesinato d’estes beatos succedió en Nembra, un lugaron d’o concello minero d’Aller, en as Astúrias. Os quatre mártirs yeran adoradors nocturnos, un “crimen” terrible ta os sanguinosos “democratas” d’a 2ª R.I.P.ublica (anti)espanyola.
Nembra contava con Adoracion Nocturna dende 1908. Bi heva bels cien adoradors. Yeran miners e lavradors que, una vegata en o mes, hvierno u verano hi fuese, en a Cambra de Guárdia se reunivan. Ixa mesma Cambra de Guárdia se feva servir como escuela de luns a sabato, ta os fillos d’o indicato Catolico, e como Centro Catolico ta o Sindicato os domingos dimpués de Misa. Per cierto, l’Adoracion Nocturna de Nembra superó a Guerra Civil pero no a decada d’os sisanta: os “fruitos” d’o Concílio Vaticano II....
A mosen Genaro ya lo quison matar en l’anyo 1934, en ixa mesma revolucion en que os marxistas e os anarquistas asesinon a trenta e un religiosos e a siete seminaristas. Mosen Genaro se salvó grácias a bellas mullers que l’alvertion de que ivan a venir revolucionários dende Moreda ta matar-lo.
En 1936, manimenos, no trobó motivos ta fuyir. No heva feito mal a dengun, a dengun no heva denunciato, a dengun no heva engalçato. Pero lo detuvon. En a garchola bi estió dica lo 20 de octubre. Ixe dia, lo levon t’a ilésia de Nembra. A Cambra de Guárdia de l’Adoracion Nocturna s’heva emplenato de presos dende lo 19 de juliol.
A Antonio González lo sacon d’o encierro l’11 de setiembre. Lo levon en auto enta Moreda. En a cursa pasó per devant de casa suya. Bi yera su mair posata en a puerta. En voz alta le dició: “Adiós, madre, hasta el cielo”. Lo menon t’o Puerto de Sant Emiliano, entre Mieres e Sama. Lo quiton d’o coche e, no sentir-se garra disparo —seguntes lo testimónio d’o conductor— se creye que, como atras vitimas anteriors en o mesmo puesto, fue asesinato a pals e ixerbicato. Al cabo de tres horas, volvieron sin Antonio. Sus restos nunca se encontraron. Se supone que fueron recogidos de entre los muchos que allí había, y llevados al cementerio de Sama.
A mosen Genaro, a Segundo Alonso e a Isidro Fernández los asesinon entre embéfias en ixa mesma ilésia. Los descolon como se descola a os tocinos en a matacia. Dimpués los troceon.
Una anyada dimpués trobon os repuis d’os mártirs. Yeran integros, sin sintomas de corrupcion. As suyas famílias, como les hevan indicato es mártirs, miron  de perdonar. Fuen vários os casos en que os fillos aduyon a os familiars d’os verdugos de sus pairs.
O pasato 8 d’otubre, fuen beatificatos en a Seu d’Oviedo. Veritable e historica memória.

lunes, 26 de septiembre de 2016

Bels libros digitals


Bels libros digitals que tos pueden fer goyo e honra. Ta descagar-los, punchaz en o VINCLO:

Cabrera y compañía. Los jefes del carlismo en el frente del Maestrazgo (1833-1840)  VINCLO

El patrimonio bélico de las Guerras Carlistas en Cantavieja
VINCLO
La derogación de los Fueros de Aragón (1707-1711)

lunes, 18 de julio de 2016

80 anniversário d'o 18 de juliol

En o 80 anniversário d'a Gloriosa Cruçata Nacional: honor e glória a os mártirs d'a Fe, honor e glória a os heroes d'a Pátria.


jueves, 12 de mayo de 2016

Reynaldo Brea y Cuartero

O 12 de mayo de 1863 naixeva a Zaragoça don Reynaldo Brea y Cuartero, escritor e publicista tradicionalista, colaborador en diferents publicacions e autor de várias obras historicas sobre o carlismo.
Reynaldo yera fillo d’o general carlista Antonio de Brea, chefe d’Estato Mayor d’o Conde de Caserta.  Per ixa raçon, a os once anyos d’edat, navesó a cavallo buena cosa d’as Vasgongadas e Navarra durant a Tercer Guerra Carlista.
Estió alférez d’Estato Mayor d’o Exercito. En 1886 presidió a primer Juventud Carlista de España, organizata a Madrid en honor a o prencipe Don Jaime. Grácias a ixa organizacion, bels vinte mil jóvens de tota Espanya sinyon un álbum adedicato a o Prencipe Don Jaime. Tamien redactó Reynaldo un mensage d’adhesion, en estilo militar, a Don Carlos que estió sinyato per més de dos mil jóvens e publicato en a prensa carlista d’altalle. Este feito le valió un proceso judicial.
Entre 1887 e 1891, treballó en Filipinas como aduyant  d’Obras Publicas. Tamien hi fue corresponsal politico-literário d’El Correo Español e uno d’os colaboradors d’a revista carlista d’história militar El Estandarte Real, editata a Barcelona entre 1889 e 1892 baixo a direccion de Francisco de Paula Oller.
Quan en 1888 se produció a insurreccion d’os cabaylans en a província d’Antigua (isla de Panay), Brea s’ufrió como combatient voluntário, luitando en diferents operacions  en Antigua, Guintas, Pilago e Sibalong.
En 1891 tornó ta Espanya.  S’establió  a Tortosa, an que siguió treballando d’aduyant d’Obras Publicas e fue chefe de Negociato d’a Segunda Division de ferrocarrils. Ademés, presidió a Comision d’a Cruz Roya de Tortosa.
Con a embotada de Barón de Artagán publicó diversos libros e folletos de divulgacion d’história carlista, entre els a coleccion titolata Historia del Carlismo, en a que concedió una importáncia extraordinária, e mereixita, a la figura de Zumalacárregui.
Bels vinclos a belunas d’as suyas obras:

viernes, 4 de marzo de 2016

Cabo d'anyo d'a muerte de Jesús Comín Sagüés

O 4 de março de 1939, moriva don Jesús Comín Sagüés, avogato e politico tradicionalista, miembro d’una ilustre família aragonesa: yera nieto de Bienvenido Comín, fillo de Francisco J. Comín e sobrino de Pascual Comín y Moya .
Jesús Comín naixió a Zaragoça o 19 d’abril de 1889. Se licenció en Dreito, estió doctor en Filosofia e Letras e miembro d’o Cuerpo Facultativo d’Archivos, Bibliotecas e Museus. A suya cultura yera ampla arrienda, més que més en temas politicos, filosoficos e literários.
Dende a suya joventut s’adedicó a una intensa actividat, igual en o campo d’o carlismo activo como d’o catolicismo militant. Como miembro d’o Comité d’Accion Jaimista asistió t’a Junta Magna de Biarritz, feita o 30 de noviembre de 1919, e presidita per lo rei legitimo, Jaime III, que se convocó ta tractar es problemas més graus que sofriva a Causa. Tamien participó en bellas reunions e contactos con elementos alfonsinos con a fin de mirar bella actuacion conjunta frent a la II R.I.P.ublica. Siempre s’oposó, per eixemplo en a reunion de Zarauz, a tota colaboracion que suposás o reconeiximiento de princípios liberals e constitucionalistas.
Estió caporal carlista d’Aragon e estió eslegito deputato en as eleccions 1933 e en as de 1936. O suyo quefer como representant d'Aragon estió emponderable de tot. Fiço tamien decumentatos treballos sobre legislacion municipal, que presentó en a Comision de Guvernacion. A suya faina e gestions en defensa d’os intereses d’a region aragonesa fuen continos. Fundó, ademés, o semanário carlista d’información El Lunes, e colaboró en muitos periodicos e revistas.
Participó en as conspiracions jaimistas que miravan de tornar a estatuir a monarquia tradicional en as Espanyas.
Pa salvar a Espanya d’o caos republicano, participó en os comploz que menon a l’alzamiento d’o 18 de juliol de 1936. Con gran numbro de requetés, ocupó o quartel de Castillejos de Zaragoça ixe mesmo dia, accion que estió decisiva ta que a ciudat e a suya guarnicion s’unisen a la Cruçada.
Per dos vegatas, os dias 20 e 22 de juliol,  se’n fue ta Pamplona, a levar-bi armas a o general Mola. En Navarra organizó o tércio de Requetés de Doña María de las Nieves, con o que marchó ta Zaragoça o día 24. Içó a bandera royigualda en a Diputacion Provincial zaragoçana e demés centros oficials.
A Junta Regional Carlista de Navarra lo nombró comandant d’o Requeté. O 25 de juliol, escoltato per una colla de requetés aragoneses e navarros, tornó a imagen d’a Virgen d’o Pilar t’o salon de sesions d’o Concello de Zaragoça.
Fundó os tércios d’o Requeté d’Aragon, lo primero d’os quals fue o d’o Pilar, e desenrolló una grant actividad, fendo vida de campanya e exposando-se en os puestos de mayor periglo. Sofrió feritas de guerra e morió a conseqüéncia d’un accident d’automóvil.
Quan en 1937 o general Franco unificó toz os partitos politicos d’o bando nacional, Jesús Comín acceptó dita unificación, pasando a estar miembro de FET e d’as JONS, encara que mantuvo constants tensions con os sectors falangistas.
A suya actuacion militar fue tan important que, en o suyo intierro, presidito per totas as autoridaz, o general Monasterio diría: «Estoy autorizado a decirlo: la guerra se ha ganado porque Zaragoza la ganó en los primeros días. El triunfo de Zaragoza se debe en gran parte a Jesús Comín».

domingo, 31 de enero de 2016

Francisco Conesa (1781-1835)

Hue se fan os 180 anyos de l'asesinato de Francisco Conesa, caporal carlista aragonés.
Francisco yera naixito de Uesa d'o Comun en 1781. Heva combatito, con gran valura, en a Guerra d’o Francés. En agosto de 1822, Francisco Conesa no dandalió en unir-se a las partidas reyalistas en a suya insurreccion, alcançando en rematar o conflicto a graduacion d’alférez. 
Yera retirato en Açuara quan se declaró a primer Guerra Carlista e con una colla de leyals a la Tradicion formó una partida carlista. Ixa primavera de 1834, asumió o mando d’a partida e o suyo nombre sonó como comandant junto a o de Manuel Carnicer.
Conesa luitó en a redolada d’Açuara e Belchite e tamien en a cuenca d’a Xiloca, mantenendo-bi una ampla actividat a penar d’os pocos médios militars que teneva.
Dimpués de bels combates desiguals, e ya quasi sin hombres, yera adormindo o 31 de ginero de 1835 en o Mas de Montalvana, en Açuara, quan bel desconeixito, que s’heva unito a a la suya faccion, l’asesinó covardement d’un disparo de trabuco e se’n fue ta cobrar a recompensa per a muerte d’o caporal carlista.
Devant de Dios nunca no serás un heroe anonimo.

martes, 8 de diciembre de 2015

Qué soï era immaculado councepcioũ

8 d’aviento. Festividat d’a Inmaculata Concepcion. Un atro 8 d’aviento, o 8 d’aviento de 1933, fue o dia que o Papa Pio XI canonizó a Bernadeta Sobiróus como Santa Bernadeta de Lorda.
Cómo no acordar-se-ne hue d’as parolas que a própia Virgen Maria —uo petito damizelo— dició a Santa Bernadeta en a suya beroya e occitana luenga gascona, o 25 de março de 1858 en a chiqueta espluca de Masse-Vieille:
Qué soï era immaculado councepcioũ.
Yo soi a Inmaculata Concepcion.
8 d’aviento. Festividat d’a Inmaculata Concepcion. Obedeixcamos a rogária que, per médio de Santa Bernadeta, a própia Virgen Maria nos demanda e faigamos pregárias e faigamos peniténcia.

jueves, 3 de diciembre de 2015

Mártirs de Paracuellos

Entre os dias 7 de noviembre e 4 d’aviento de 1936, e a o largo de 33 sacas, 8354 catolicos espanyols fuen salvagement asesinatos en o fosal de Paracuellos de Jarama (Madrid) per as hordas criminals d'a sanguinosa R.I.P.ublica (anti)espanyola sin atro motivo que l'ódio anticristiano.
Que a sangre d’os nuestros mártirs e o suyo testimónio de fe —ni una sola apostasia b’havió entre toz els— nos faigan hue de guida en estes tiempos d’ateïsmo e amoralidat generalizata.

lunes, 12 de octubre de 2015

Unas parolas de Ramiro de Maeztu

Hue, 12 d’octubre, festividat d’a Virgen d’o Pilar, Patrona d’a Hispanidat, fa buena honra ricordar a figura que Ramiro de Maeztu, uno d’os millors intelectuals espanyols d’o pasato sieglo, covardement asesinato per as cricas republicanas o 29 d’octubre de 1936. Més que més, recordar a suya obra Defensa de la Hispanidad (1934) d’a que traduzco agora solo que unas parolas:
A crisis d’a Hispanidat ye a d’os suyos prencípios religiosos. B’havió un dia en que una parte influyent d’os espanyols cultos dixó de creyer en a nesecidat de que os prencípios en que deveva inspirar-se o suyo Guvierno fuesen a o mesmo tiempo os d’a suya religion. O primer momento d‘a crisis se manifiesta en o intento de secularizacion d’o Estato espanyol, feito per es ministros de Fernando VI e Carlos III.

Podez leyer o libro original completo en este VINCLO.

jueves, 8 de octubre de 2015

Ana Maria Janer: a verdadera Catalunya

Hue se fan quatre anyos d’a beatificacion d’Ana Maria Janer en a Seu d’Urgell. 
Ana Maria naixió en 1800 en Cervera en una família de funda fe catolica. A os 16 anyos decidió d’ingresar en a comunidat d’as Germanas d’a Caridat adedicando-se a o servício d’os més desfavoreixitos. Luego se fiço mayestra de novícias e, en 1832, superiora d’o Hespital de Cervera.
Devito a la Segunda Guerra Carlista, as germanas fuen foragitatas d’o hespital e Ana Maria havió a fuyir-ne ta Solsona. A suya magestat Carlos V la proposó personalment, per indicacions d’o canonge Josep Caixal i Estradé, que formava parte d’a junta d'hespitals carlistas de Catalunya, fer-se cargo d’os hespitals militars de Solsona, a Valldora e Berga, ta asistir a os feritos de guerra.
En rematar a guerra, havió a exiliar-se en Fráncia. A Toulouse treballará en l’Hespital d’a Grave. Tornó ta Cervera en 1844, pero per presions guvernamentals dixó d’estar superiora de l’hespital. En 1849 se reformó a Casa de Misericórdia e le fue encomendata a direccion d’este establecimiento benefico per dos anyadas. Tamien estió a o cargo d’a fundacion d’as congregacions d’o Sagrato Coraçon de Gesús e de l’Asociacion d’as Fillas de Maria en 1856.
Ana Maria creyeva en a nesecidat de crear escuelas cristianas t’a promocion d’a muller e a família. En 1857, o bispe Caixal le pidió que se fese cargo de l’hespital d’a Seu d’Urgell, an que fundó un instituto d’o que se fiço cargo: a congregacion d’as Germanas d’a Sagrata Família d’Urgell.
En 1880 fue esleyita superiora general, dica que en 1883 quedó libre de tot cargo e s’acofló en a suya casa de Talarn, an que continó o trato con as novícias e as alunnas. I morió l’11 de ginero de 1885.
Hue, quatre anyos dimpués d’a suya beatificacion en a Seu d’Urgell, en este humil quaderno de bitacora, ricordamos a Ana Maria Janer, eixemplo d’a verdadera Catalunya, eixemplo d’a Catalunya eterna: espanyola, monarquica, foral e catolica.

sábado, 8 de agosto de 2015

Memória histórica: 8 d’agosto de 1936


O 8 d’agosto de 1936 moriva afusilato per es milicianos republicanos, o bispe de Cuenca, o sobrarbés —de Casa Alonso de Plan— Cruz Laplana Laguna. A o suyo familiar e secretário, Fernando Español, naixito d’Ancils (Ribagorça), tamien  l’afusilon ixe mesmo 8 d’agosto.
Os dos fuen beatificatos o 28 d’octubre de 2007. A suya fiesta litúrgica se celebra o 6 de noviembre.
Tamien o 8 d’agosto, pero en Balbastro, estió afusilato, dimpués d’estar salvagement mutilato, o suyo bispe Florentino Asensio Barros.

Estió beatificato o 4 de mayo de 1997. A suya fiesta liturgica se celebra o 9 d’agosto. 

lunes, 3 de agosto de 2015

As bombas d'o 3 d'agosto de 1936 sobre o Pilar

A maitinada d’o tres d’agosto de 1936 un bombardero Fokker F-VII de l’exercito republicano, que volava a baixa altária, arrulló quatre bombas sobre a ciudat de Zaragoça. Una d’ellas cayó en as carreras de Zaragoça, una atra cayó en a plaça d’o Pilar, una atra travesó o teito d’a basilica e a quatrena cayó en o mesmo marco dorato d’o mural de Goya en o Coreto. Nenguna d’as bombas esclató, pero lo fuerte impacto las estricalló, redamando o explosivo per lo fundo d’a boveda.
Hue s’exhiben e conservan dos d’estes progectils en uno d’os pilars cercanos a la Santa Capiella. Con a honestidat e coheréncia que los caracterizan —sí, ye ironia—, os partidários d’a mal clamata memória histórica quieren sacar as bombas d’o templo perque “simbolizan las dos Españas de la guerra civil”. O que simbolizan ye a barbárie e a terror roya. O que simbolizan ye a suya redota.

sábado, 25 de julio de 2015

Santiago Matamoros


sábado, 18 de julio de 2015

jueves, 16 de julio de 2015

A victória d'as Navas de Tolosa

O 16 de juliol de 1212, entre as tucas de Sierra Morena, en una plana que le dicen as Navas de Tolosa, se hi fayó a més gran batalla campal d’a Reconquista, a batalla que cambeó as tornas d’a contienda que heva encomençato en Covadonga e que se prolargaria encara dic’a presa de Granada per es Reis Catolicos en 1492.
A batalla estió una autentica Cruçata que unió a nacions e reinos no solo que d’as Espanyas, sino de tota Europa. Perque alavez b’heva Papas, como Innocéncio III, que sabeva o que a Cristiandat heva a fer cuentr’a menaça islamica. Perque alavez b’heva reis como Alfonso VIII de Castiella, Sancho VII de Navarra e Pedro II d’Aragon que sabevan o que a Cristiandat heva a fer cuentr’a menaça islamica. Perque alavez b’heva órdens militars como as de Santiago, Calatrava, Temple e Hespital de Sant Juan que sabevan o que a Cristiandat heva a fer cuentr’a menaça islamica. Perque alavez b’heva cruçatos europeus, franceses, occitanos, lioneses e portugueses, que sabevan o que a Cristiandat heva a fer cuentr’a menaça islamica.
Per ixo lo 16 de juliol de 1212, entre as tucas de Sierra Morena, en una plana que le dicen as Navas de Tolosa, bels 12.000 soldatos cristianos redoton a més de 30.000 infiels. Per ixo, dende lo 16 de juliol de 1212, os almohades dixon d’estar una fuerça combativa  e os invasors musulmans nunca no se recuperon d’esta redota. Con a victoria d’as Navas de Tolosa, s’ixamplon os reinos cristianos e se refirmó l’avance d’a Reconquista.
Més de 800 anyos dimpués, a menaça islamica ye de nuevas present entre nusatros. Quí fará hue o clamamiento a la Cruçata? Quí defenderá hue a Cristiandat?