sábado, 24 de diciembre de 2016
jueves, 8 de diciembre de 2016
Jayme II e a Inmaculata Concepcion
Con
motivo d’a festividat d’a Santiça Inmaculata, queremos remerar a fegura de
Jayme II (1267–1327), lo Justo, rei d’Aragon, de Valéncia, de Mayorgas, de
Sicília e de Cerdenya e conde de Barcelona. Per a paz d'Anagni (1295) o Sant Pair
le concedió vitalíciament es títols honorificos de «sinyalero, almirant e capitan
general d'a Ilésia de Roma. Conquistó t’a Corona Calábria e as islas d'o golfo
de Nápols e desenrolló una politica de vinclos matrimonials e alianças con a
familia reyal castellana.
Jayme
II refirmó as propuestas de frai Ramón Llull sobre a recuperacion de Tierra
Santa ―proyecto Rex Bellator― e a fallita cruçata d’Almeria (1309) seguindo a
estratégia que Llull esfendeva en o suyo libro De Fine (1305).
Hombre
culto e respetuoso con as leis d’o reino, fue Jayme II qui, en 1304, ordinó a
celebracion d’a fiesta d’a Inmaculata Concepcion en os reinos e territórios d’a
Corona d’Aragon.
Como
muestra d’a suya devocion per a Virgen, nos ye arribata una dansa, escrita en occitano, que diz:
Mayre de Deu e fylhaverge humil e belavostra nau vos apelaque l'aydetz, qar perylha.
I.Perylhan vay en l'ondad'aquest mon per tempesta;e·l nauchier no·s n'a cura,e tant fortun'aondaque nulls no·y leva testae l'aura qu'es escura.E s'ayso gayre duravostra nau es perdudasi, per la vostr'ajuda,no troba port o ylha.
II.Nau, leyn, vexel o barcaparlan en ver lenguatge,devem tuyt ben entendreque signifiquet l'archaon l'umenal lynatgeplac a Deus tot compendreper complir et atendreso que ja promes era:que d'aquell restaurera,el cel, manta seÿlha.
III.La nau es carregada
e de son port se llunha,quar trop greu vent la forsa;e's mal amarinada,tant que negu no·y punhacossi la nau estorsa.Ha! com fort trai ves orsa,que pels timons no·s guiani fay la dreta viasol una pauca mylha.
Mayre, tu·m dona forsacontra ma leugeria,e.m garda de la viade peccat, que·ns exylha.
Mayre de Deu e fylhaverge humil e belavostra nau vos apelaque l'aydetz, qar perylha.
I.Perylhan vay en l'ondad'aquest mon per tempesta;e·l nauchier no·s n'a cura,e tant fortun'aondaque nulls no·y leva testae l'aura qu'es escura.E s'ayso gayre duravostra nau es perdudasi, per la vostr'ajuda,no troba port o ylha.
II.Nau, leyn, vexel o barcaparlan en ver lenguatge,devem tuyt ben entendreque signifiquet l'archaon l'umenal lynatgeplac a Deus tot compendreper complir et atendreso que ja promes era:que d'aquell restaurera,el cel, manta seÿlha.
III.La nau es carregada
e de son port se llunha,quar trop greu vent la forsa;e's mal amarinada,tant que negu no·y punhacossi la nau estorsa.Ha! com fort trai ves orsa,que pels timons no·s guiani fay la dreta viasol una pauca mylha.
Mayre, tu·m dona forsacontra ma leugeria,e.m garda de la viade peccat, que·ns exylha.
sábado, 3 de diciembre de 2016
Unas parolas de Paul Claudel
En estes tiempos enatiços que nos han tocato en suerte, ye menister ricordar una cita de Paul Louis Charles Claudel, talment o millor escritor catolico francés moderno: Ne parle du Christ que si on te le demande. Mais, vis de telle manière qu'on te le demande!
Cita que, traducita a l'aragonés, seria:
No charres de Cristo que quan te lo demanden. Pero vive de traça que te lo demanden!
Que asinas hi seiga.
domingo, 20 de noviembre de 2016
En a festividat de Cristo Rei
Hue,
20 de noviembre, ye menister fer acordança d’a carta enciclica Quas Primas d’o Papa Pío XI sobre a
fiesta de Cristo Rei que ya nos nunciava cómo seria o mundo aluenyato d’a Fe e
cómo hemos a combater o laiscismo que destrui a dignidat d’os hombres.
E si agora mandamos que Cristo Rei seiga honrato per toz os catolicos d’o mundo, con ello proveyeremos tamién a las necesidazs d’os tiempos presents, e meteremos un remedio eficacismo a la postema que hue empesta a la humana sociedat. Judgamos postema d’os nuestros tiempos lo clamato laicismo con as suyas errors e enatiças prevatinas; e vusaltros sabezs, venerables germanos, que dita impiedat no maturó solo que en un dia, sino que yera covata dende mucho antes en as entrañas d’a sociedae. S’encomençó per negar lo império de Cristo sobre totas as gents; se negó a la Ilésia lo dreito, fundato en lo dreito d’o mesmo Cristo, de ensinyar a o genero humano, esto ye, de dar leis e de menar os pueblos ta levar-los t’a eterna felicidat. Dimpués, poquet a poquet, a religion cristiana fue igualata con as altras religions falsas e rebaixata indecorosament arran d’estas. Se la sometió dimpuesas a o poder civil e a l’albitrária permision d’os guvernants e magistraus. E s’enantó més: en b’habió algunos que esmaginon sustituir a religion de Cristo per bella religion natural, con bels sentimientos purament humanos. No falton Estaus que se creyon que podrian pasar-sen sin Dios, e metion a suya religion en a impiedat e en lo disprécio de Dios.
E si agora mandamos que Cristo Rei seiga honrato per toz os catolicos d’o mundo, con ello proveyeremos tamién a las necesidazs d’os tiempos presents, e meteremos un remedio eficacismo a la postema que hue empesta a la humana sociedat. Judgamos postema d’os nuestros tiempos lo clamato laicismo con as suyas errors e enatiças prevatinas; e vusaltros sabezs, venerables germanos, que dita impiedat no maturó solo que en un dia, sino que yera covata dende mucho antes en as entrañas d’a sociedae. S’encomençó per negar lo império de Cristo sobre totas as gents; se negó a la Ilésia lo dreito, fundato en lo dreito d’o mesmo Cristo, de ensinyar a o genero humano, esto ye, de dar leis e de menar os pueblos ta levar-los t’a eterna felicidat. Dimpués, poquet a poquet, a religion cristiana fue igualata con as altras religions falsas e rebaixata indecorosament arran d’estas. Se la sometió dimpuesas a o poder civil e a l’albitrária permision d’os guvernants e magistraus. E s’enantó més: en b’habió algunos que esmaginon sustituir a religion de Cristo per bella religion natural, con bels sentimientos purament humanos. No falton Estaus que se creyon que podrian pasar-sen sin Dios, e metion a suya religion en a impiedat e en lo disprécio de Dios.
miércoles, 9 de noviembre de 2016
Inocencio Jiménez Vicente
O 9 de noviembre de 1876 naixeva a Zaragoça, en o vico
d’o Gancho —fue baltizato en a parróquia de San Pablo— Inocencio Jiménez
Vicente, una d’as grans figuras aragonesas d’o catolicismo social e uno d’os pioners
nacionals d’a prevision social.
A suya estacha en París le fiço entrar en contacto con
figuras importants d’o catolicismo social europeo, a o que dedicaria buenacosa
d’a suya vida participando activament en l’Acción Social Católica que rematav d’implantar a Zaragoça o cardenal
Soldevila. Inocencio ye uno d’os miembros d’o «grupo de Zaragoza» (Aznar,
Minguijón, Latre, Sancho Izquierdo, etc.), será present en totas as suyas
actividaz: promocion de cerclos
catolicos, cooperativas, sindicatos agrários, congresos
catolicos...
Fue, ademés, fundador d’El Noticiero e, dimpuesas,
director. Fundador tamien de La
Paz Social, que empentaría as «Semanas Sociales», navesó tot Aragon, entre
1906 e 1919, promovendo lo cooperativismo e l’asociacionismo agrário, empentando
a federacion aragonesa de sindicatos agricolas e més tardi a nacional, d’a que
seria vocal dende a suya constitucion. En este campo dixó dos obras que replegan
o suyo pensamiento social: Vademécum del propagandista de sindicatos obreros e Vademécum del propagandista de
sindicatos agrícolas; as dos
de 1909.
Lo suyo compromís social lo fiço derivar treballar en a
prevision social, d’a que ye uno d’os pioneros en Espanya. En 1921 ye esleyito
consellero delegato d’a Caixa de Prevision aragonesa que altalle naixeva. En 1931ye
esleyito director d’o Instituto Nacional de Prevision, cargo que ocupará, dica
la suya muerte, con devoción e grandiça valura en os difícils anyos d’a guerra e
a postguerra; dixando-lo, en morir, plenament consolidato.
En tenez més informacion en este VINCLO
domingo, 30 de octubre de 2016
viernes, 21 de octubre de 2016
Os mártirs de Nembra
Memória historica.
Veritable. No pas as mentiras de l’ódio e o resentimiento. Historica memória d’a
més cruel persecucion religiosa de toz os tiempos.
Hue, 21 d’otubre,
ricordamos o martírio d’o Venerable Siervo de Dios Genaro Fueyo Castañón, de 72
anyos, parroco de Santiago Apóstol de Nembra, e d’os laicos Segundo Alonso
González, 48 anyos, Isidro Fernández Cordero, 33 anyos, e Antonio González
Alonso, 24 anyos. O salvage asesinato d’estes beatos succedió en Nembra, un
lugaron d’o concello minero d’Aller, en as Astúrias. Os quatre mártirs yeran
adoradors nocturnos, un “crimen” terrible ta os sanguinosos “democratas” d’a 2ª
R.I.P.ublica (anti)espanyola.
Nembra contava
con Adoracion Nocturna dende 1908. Bi heva bels cien adoradors. Yeran miners e
lavradors que, una vegata en o mes, hvierno u verano hi fuese, en a Cambra de
Guárdia se reunivan. Ixa mesma Cambra de Guárdia se feva servir como escuela de
luns a sabato, ta os fillos d’o indicato Catolico, e como Centro Catolico ta o
Sindicato os domingos dimpués de Misa. Per cierto, l’Adoracion Nocturna de
Nembra superó a Guerra Civil pero no a decada d’os sisanta: os “fruitos” d’o
Concílio Vaticano II....
A mosen Genaro
ya lo quison matar en l’anyo 1934, en ixa mesma revolucion en que os marxistas
e os anarquistas asesinon a trenta e un religiosos e a siete seminaristas. Mosen
Genaro se salvó grácias a bellas mullers que l’alvertion de que ivan a venir
revolucionários dende Moreda ta matar-lo.
En 1936, manimenos,
no trobó motivos ta fuyir. No heva feito mal a dengun, a dengun no heva
denunciato, a dengun no heva engalçato. Pero lo detuvon. En a garchola bi estió
dica lo 20 de octubre. Ixe dia, lo levon t’a ilésia de Nembra. A Cambra de Guárdia
de l’Adoracion Nocturna s’heva emplenato de presos dende lo 19 de juliol.
A Antonio
González lo sacon d’o encierro l’11 de setiembre. Lo levon en auto enta Moreda.
En a cursa pasó per devant de casa suya. Bi yera su mair posata en a puerta. En
voz alta le dició: “Adiós, madre, hasta el cielo”. Lo menon t’o Puerto de Sant
Emiliano, entre Mieres e Sama. Lo quiton d’o coche e, no sentir-se garra
disparo —seguntes lo
testimónio d’o conductor— se creye que, como atras vitimas anteriors en o mesmo puesto, fue
asesinato a pals e ixerbicato. Al cabo de tres horas, volvieron sin Antonio.
Sus restos nunca se encontraron. Se supone que fueron recogidos de entre los
muchos que allí había, y llevados al cementerio de Sama.
A mosen Genaro,
a Segundo Alonso e a Isidro Fernández los asesinon entre embéfias en ixa mesma
ilésia. Los descolon como se descola a os tocinos en a matacia. Dimpués los
troceon.
Una anyada dimpués
trobon os repuis d’os mártirs. Yeran integros, sin sintomas de corrupcion. As suyas
famílias, como les hevan indicato es mártirs, miron de perdonar. Fuen vários os casos en que os fillos
aduyon a os familiars d’os verdugos de sus pairs.
O pasato 8 d’otubre,
fuen beatificatos en a Seu d’Oviedo. Veritable e historica memória.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)




