miércoles, 24 de mayo de 2017

A Batalla de Uesca

O 24 de mayo de 1837, durant a primer guerra carlista, fuen redotatas as tropas liberals d’o general Iribarren en a ciudat de Uesca e bi entró o eixercito d’o legitimo rei Carlos V.
Don Carlos Maria Isidro de Borbon, junto con o infant don Sebastián Gabriel, heva organizato dende Navarra una expedicion ta entrar en Madrid. Ixe mes de mayo de 1837 penetró a Expedicion Reyal fiço a suya en l’Alto Aragon e se presentó devant d’as puertas de Uesca o dia 24 de maitino.
Lo Concello en corporacion recibió a o monarca, que entró baixo pálio en a seu oscense, acompanyato d’o cabildo catedralício e se cantó un solemne Te Deum. As tropas carlistas se fuen aloixando en a ciudat, mientres a division navarra, mandata per lo general Sanz, permaneixeva a presta en o vecino pueyo de Sant Jorge.
Arredol d’as tres d’a tarde plegó Iribarren, procedent d’Almudévar, e aprestó as suyas tropas en orden de combate, en a plana d’Alcoraz; mandava l’ala dreita lo brigadier Conrad, con soldatos e mercenários franceses e espanyols; en o centro se i ficó lo brigadier Van Halen e o mesmo Iribarren se situgó en l’ala ezquierda. As fuerças carlistas que yeran en o pueyo de Sant Jorge se desplegon en guerrilla, e per més d’una hora os guidas de Navarra resistion a la infanteriía cristina, igual como a o fuego contino de catorce pieças d’artilleria. Dimpuesas, fuen sumando-se-ie as tropas acantonatas en Uesca. A redota liberal fue absoluta. Dixando lo campo a os carlistas, os cristinos fuyon a la bimbola enta part d’Almudévar, an que morió lo general Iribarren a causa d’as feritas recibitas en a batalla.
As perdas cristinas fuen numbrosas: més de 1.000 baixas, entre muertos e feritos e a Legion Extrangera francesa quedó quasi estricallata. En as filas carlistas bi havió 400 baixas.
O infant don Sebastan Gabriel, en o suyo quartel general d’o pueyo de Sant Jorge, dató lo parte d’a batalla lo mesmo dia 24, e fayió una alocucion a os voluntários carlistas. O pueblo de Uesca celebró solemnes festellos en honor de Carlos V, qui visitó personalment a os feritos. O dia 27 de maitino a Expedicion Reyal saliva enta Balbastro.
En memória d’os caitos en a batalla se construyó un sencillo molimento, con una cruz, devant d’a que se rezava, toz os anyos, un responso quan a procesion con os cabildos catedrálicio e monecipal tornava d’a misa solemne d’o 23 de abril en l’armita de Sant Jorge.

martes, 2 de mayo de 2017

Per un atro dos de mayo

Hue, igual como fa 209 anyos, Espanya ye ocupata e somesa per es enemigos d’a sobirania nacional e a fe catolica. Tota la estratégia d’a mundializacion, agora como alavez, tien per ogetivo a destruccion d’Espanya, bastion d’a Cristiandat, e a suya substitucion per un estato enatiço an que o capitalismo, a multiculturalidat e l’aberrosexualidat seigan a norma e o modelo.
Hue, igual como fa 209 anyos, ye menister que o pueblo espanyol se levante cuentra es enemigos d’a Pátria e a Religion e remplaz este guvierno de culicaiga per una Monarquia Social e Catolica que restatuezca as valuras cristianas, veritable eséncia d’a nuestra identidat nacional.
Hue, igual como fa 209 anyos, ye a hora d’a reaccion.

sábado, 1 de abril de 2017

1 d'abril: anniversário d'a Victória

O 1 d'abril de 1939 se culminava la feita d'o pueblo espanyol que supo vencer a o regimen més genocida d'a nuestra história.
O 1 d'abril de 2017 ye menister honrar a os valients espanyols que supon devantar-sen en armas cuentra o mal que altroixaba la fe e a eséncia d'as Espanyas.
O 1 d'abril de 2017 ye menister, de nuevas, aprestar-se a la defensa d'a Pátria e a Religion frent a os enemigos que, de nuevas, menaçan con imposar-nos o suyo ódio; que de nuevas menaçan con fer disapareixer l'alacet cristiano d'o nuestro pueblo.
Ye a hora d'a reaccion.

miércoles, 8 de marzo de 2017

Ueito de março


domingo, 5 de marzo de 2017

De nuevas a vergüenya d'a Cincomarçada

De nuevas, como vienen fendo dende 1981 toz os malguviernos monecipals d'a enuyosa democrácia antiespanyola, o Concello de Zaragoça tornará a celebrar a muerte d'os 300 carlistas aragoneses que,o 5 de março de 1838, luitón, e morión, per Dios, a Pátria, os Fueros e o Rei en desigual combate cuentra as Milicias Nacionales (sic) que, integratas per foranos sin garra vinclo con o Reyno d'Aragon, altalle ocupavan a ciudat de Zaragoça ta privar a suya liberacion.
Per ixo, hue de nuevas, como toz os anyos, dende este humil quaderno de bitacora, queremos ricordar a ixos 300 carlistas aragoneses que, quan as circunstáncias asinas lo demandon, supon levantar-sen en esfensa d'a Santa Tradicion. Que hue, de nuevas, sos sirvan d'eixemplo.

viernes, 10 de febrero de 2017

Severino Aznar Embid

O 10 de febrero de 1870 naixeva a Tierga, Zaragoça, en una família prou humil,  o sociologo e periodista Severino Aznar Embid, una d’as feguras més sinyaleras d’o catolicismo social en Aragon.
Entre 1883 e 1893 fa os suyos estúdios en o Seminário de Zaragoça. A l’atro l’anyo, encomiença a carrera de Filosofia e Letras; de vez que  empencipia os suyos primers treballos. Per un d’ixes treballos, un cuento con intincions politicas, será desterrato bellas anyatas ta Burdeus, an que prosiguió o quefer suyo.
Tornato ta Espanya, e devito a o suyo compromís con o catolicismo social, funda a Zaragoça a revista La Paz Social en 1907. De conjunta con a revista, crea una colección, a Biblioteca Ciencia y Acción, ta espardir o sindicalismo catolico.
En 1910 se presentó, sin d’esito, a deputato per Zaragoça en una candidatura carlista. En 1914 estió nombrato asesor social d’o Instituto Nacional de Previsión Buscar e en mayo de 1916 obteneva, per oposición, a catiera de Sociologia d’a Facultad de Filosofía de Madrid. Durant esta decada 1910-1920 fayó un amplo quefer de propagandista catolico-social dende a Junta Central d’Acción Social Agraria.
En 1920, s’afília a o Partido Católico Tradicionalista de Juan Vázquez de Mella, pero lo dixaria ta integrar-se, junto con atros carlistas como Salvador Minguijón, en o Partido Social Popular. Antes d’a fin d’a Cruçata Nacional s’identificaria de tot con as valuras d’o franquismo. A suya muerte, en 1959, l’escusaria de veyer a traicion que a la Santa Tradicion fició lo regimen de Franco.
Severino Aznar ye estato descrito per Manuel Núñez Encabo como lo «creador del pensamiento social moderno del catolicismo en España», en a suya obra  El nacimiento de la sociología en España: Manuel Sales y Ferré. Editorial Complutense (1999).

miércoles, 11 de enero de 2017

Glarimas de crocodilo

Glarimas de crocodilo. Obama se’n va, diz adiós e s’emociona. Obama plora. Se’n va o Prémio Nobel d’a Paz preventivo, o president que mandó arrullar bellas 3 bombas per hora, as 24 horas d’o dia, en a suya zaguer anyada de guvierno. Més de 26.000 bombas sobre 7 païses. En solo que una anyada. E se’n va plorando. Como ploran os que se pensón que ye una buena persona, un buen president, perque ye mulato. O nuevo etnocentrismo. Una alministracion corrupta de tot, a violéncia racial en a suya fuga, cientos de mils de muertos per as suyas bombas, millons d’innocents masacratos en o genocídio albortista… e le ploran. Le ploran per ignoráncia. Le ploran per pura maldat.


sábado, 24 de diciembre de 2016

Buen Nadal 2016


jueves, 8 de diciembre de 2016

Jayme II e a Inmaculata Concepcion

Con motivo d’a festividat d’a Santiça Inmaculata, queremos remerar a fegura de Jayme II (1267–1327), lo Justo, rei d’Aragon, de Valéncia, de Mayorgas, de Sicília e de Cerdenya e conde de Barcelona. Per a paz d'Anagni (1295) o Sant Pair le concedió vitalíciament es títols honorificos de «sinyalero, almirant e capitan general d'a Ilésia de Roma. Conquistó t’a Corona Calábria e as islas d'o golfo de Nápols e desenrolló una politica de vinclos matrimonials e alianças con a familia reyal castellana.
Jayme II refirmó as propuestas de frai Ramón Llull sobre a recuperacion de Tierra Santa ―proyecto Rex Bellator― e a fallita cruçata d’Almeria (1309) seguindo a estratégia que Llull esfendeva en o suyo libro De Fine (1305).
Hombre culto e respetuoso con as leis d’o reino, fue Jayme II qui, en 1304, ordinó a celebracion d’a fiesta d’a Inmaculata Concepcion en os reinos e territórios d’a Corona d’Aragon.
Como muestra d’a suya devocion per a Virgen, nos ye arribata una dansa, escrita en occitano, que diz:

Mayre de Deu e fylhaverge humil e belavostra nau vos apelaque l'aydetz, qar perylha.

I.Perylhan vay en l'ondad'aquest mon per tempesta;e·l nauchier no·s n'a cura,e tant fortun'aondaque nulls no·y leva testae l'aura qu'es escura.E s'ayso gayre duravostra nau es perdudasi, per la vostr'ajuda,no troba port o ylha.

II.Nau, leyn, vexel o barcaparlan en ver lenguatge,devem tuyt ben entendreque signifiquet l'archaon l'umenal lynatgeplac a Deus tot compendreper complir et atendreso que ja promes era:que d'aquell restaurera,el cel, manta seÿlha.

III.La nau es carregada
e de son port se llunha,quar trop greu vent la forsa;e's mal amarinada,tant que negu no·y punhacossi la nau estorsa.Ha! com fort trai ves orsa,que pels timons no·s guiani fay la dreta viasol una pauca mylha.
Mayre, tu·m dona forsacontra ma leugeria,e.m garda de la viade peccat, que·ns exylha.


sábado, 3 de diciembre de 2016

Unas parolas de Paul Claudel

En estes tiempos enatiços que nos han tocato en suerte, ye menister ricordar una cita de Paul Louis Charles Claudel, talment o millor escritor catolico francés moderno: 
Ne parle du Christ que si on te le demande. Mais, vis de telle manière qu'on te le demande!
Cita que, traducita a l'aragonés, seria:
No charres de Cristo que quan te lo demanden. Pero vive de traça que te lo demanden!
Que asinas hi seiga.

domingo, 20 de noviembre de 2016

En a festividat de Cristo Rei

Hue, 20 de noviembre, ye menister fer acordança d’a carta enciclica Quas Primas d’o Papa Pío XI sobre a fiesta de Cristo Rei que ya nos nunciava cómo seria o mundo aluenyato d’a Fe e cómo hemos a combater o laiscismo que destrui a dignidat d’os hombres.



E si agora mandamos que Cristo Rei seiga honrato per toz os catolicos d’o mundo, con ello proveyeremos tamién a las necesidazs d’os tiempos presents, e meteremos un remedio eficacismo a la postema que hue empesta a la humana sociedat. Judgamos postema d’os nuestros tiempos lo clamato laicismo con as suyas errors e enatiças prevatinas; e vusaltros sabezs, venerables germanos, que dita impiedat no maturó solo que en un dia, sino que yera covata dende mucho antes en as entrañas d’a sociedae. S’encomençó per negar lo império de Cristo sobre totas as gents; se negó a la Ilésia lo dreito, fundato en lo dreito d’o mesmo Cristo, de ensinyar a o genero humano, esto ye, de dar leis e de menar os pueblos ta levar-los t’a eterna felicidat. Dimpués, poquet a poquet, a religion cristiana fue igualata con as altras religions falsas e rebaixata indecorosament arran d’estas. Se la sometió dimpuesas a o poder civil e a l’albitrária permision d’os guvernants e magistraus. E s’enantó més: en b’habió algunos que esmaginon sustituir a religion de Cristo per bella religion natural, con bels sentimientos purament humanos. No falton Estaus que se creyon que podrian pasar-sen sin Dios, e metion a suya religion en a impiedat e en lo disprécio de Dios.

miércoles, 9 de noviembre de 2016

Inocencio Jiménez Vicente

O 9 de noviembre de 1876 naixeva a Zaragoça, en o vico d’o Gancho —fue baltizato en a parróquia de San Pablo— Inocencio Jiménez Vicente, una d’as grans figuras aragonesas d’o catolicismo social e uno d’os pioners nacionals d’a prevision social.
D’origens muito humils —yera fillo d’Inocencio Jiménez Millán, de profesion apargatero, e de Manuela Vicente Lucientes— supo con o suyo treballo e inteligencia arribar en o cobalto d’a intelectualidat aragonesa d’ixas envueltas. Estudió lo bachillerato en as Escuelas Pías, e en 1901 obtenió lo prémio extraordinário de Licenciatura en a Facultat de Dreito de Zaragoça e, a l’atro l’anyo, lo doctorato en a de Madrid. En estando Profesor adjunto en Dreito, ganó una pension ta enamplar os estúdios en París en 1903. A la suya tornata, obtenió en 1906 la cátedra de Dreito Penal en a Universidat de Zaragoça, d’a que seria secretário dende 1916. Participó activament en as asembleas universitárias de 1902, 1905, 1915 y 1922, asnas como en o Estatuto d’a Universidat en 1919. Fue vocal d’a Comision de Libertat Condicional, miembro d’o Patronato de Presos Libertos, fundador d’o reformatório «El Buen Pastor» e vicepresident d’o Tribunal Tutelar de Menors, a o que adedicó la liccion inaugural d’o curso 1932. Trasladato ta Madrid como director d’o Instituto de Previsión Social, en 1940 obtenió a cátedra de Dreito Penal d’a Universidat de Madrid, fue nombrato vocal d’a Comision de Codificacion e entró en l’Académia de Céncias Morals Politicas.
A suya estacha en París le fiço entrar en contacto con figuras importants d’o catolicismo social europeo, a o que dedicaria buenacosa d’a suya vida participando activament en l’Acción Social Católica  que rematav d’implantar a Zaragoça o cardenal Soldevila. Inocencio ye uno d’os miembros d’o «grupo de Zaragoza» (Aznar, Minguijón, Latre, Sancho Izquierdo, etc.), será present en totas as suyas actividaz: promocion de cerclos catolicos, cooperativas, sindicatos agrários, congresos catolicos...
Fue, ademés, fundador d’El Noticiero e, dimpuesas, director. Fundador tamien de La Paz Social, que empentaría as «Semanas Sociales», navesó tot Aragon, entre 1906 e 1919, promovendo lo cooperativismo e l’asociacionismo agrário, empentando a federacion aragonesa de sindicatos agricolas e més tardi a nacional, d’a que seria vocal dende a suya constitucion. En este campo dixó dos obras que replegan o suyo pensamiento social: Vademécum del propagandista de sindicatos obreros e Vademécum del propagandista de sindicatos agrícolas; as dos de 1909.
Lo suyo compromís social lo fiço derivar treballar en a prevision social, d’a que ye uno d’os pioneros en Espanya. En 1921 ye esleyito consellero delegato d’a Caixa de Prevision aragonesa que altalle naixeva. En 1931ye esleyito director d’o Instituto Nacional de Prevision, cargo que ocupará, dica la suya muerte, con devoción e grandiça valura en os difícils anyos d’a guerra e a postguerra; dixando-lo, en morir, plenament consolidato.
En tenez més informacion en este VINCLO

domingo, 30 de octubre de 2016

Tos Os Santos


viernes, 21 de octubre de 2016

Os mártirs de Nembra

Memória historica. Veritable. No pas as mentiras de l’ódio e o resentimiento. Historica memória d’a més cruel persecucion religiosa de toz os tiempos.
Hue, 21 d’otubre, ricordamos o martírio d’o Venerable Siervo de Dios Genaro Fueyo Castañón, de 72 anyos, parroco de Santiago Apóstol de Nembra, e d’os laicos Segundo Alonso González, 48 anyos, Isidro Fernández Cordero, 33 anyos, e Antonio González Alonso, 24 anyos. O salvage asesinato d’estes beatos succedió en Nembra, un lugaron d’o concello minero d’Aller, en as Astúrias. Os quatre mártirs yeran adoradors nocturnos, un “crimen” terrible ta os sanguinosos “democratas” d’a 2ª R.I.P.ublica (anti)espanyola.
Nembra contava con Adoracion Nocturna dende 1908. Bi heva bels cien adoradors. Yeran miners e lavradors que, una vegata en o mes, hvierno u verano hi fuese, en a Cambra de Guárdia se reunivan. Ixa mesma Cambra de Guárdia se feva servir como escuela de luns a sabato, ta os fillos d’o indicato Catolico, e como Centro Catolico ta o Sindicato os domingos dimpués de Misa. Per cierto, l’Adoracion Nocturna de Nembra superó a Guerra Civil pero no a decada d’os sisanta: os “fruitos” d’o Concílio Vaticano II....
A mosen Genaro ya lo quison matar en l’anyo 1934, en ixa mesma revolucion en que os marxistas e os anarquistas asesinon a trenta e un religiosos e a siete seminaristas. Mosen Genaro se salvó grácias a bellas mullers que l’alvertion de que ivan a venir revolucionários dende Moreda ta matar-lo.
En 1936, manimenos, no trobó motivos ta fuyir. No heva feito mal a dengun, a dengun no heva denunciato, a dengun no heva engalçato. Pero lo detuvon. En a garchola bi estió dica lo 20 de octubre. Ixe dia, lo levon t’a ilésia de Nembra. A Cambra de Guárdia de l’Adoracion Nocturna s’heva emplenato de presos dende lo 19 de juliol.
A Antonio González lo sacon d’o encierro l’11 de setiembre. Lo levon en auto enta Moreda. En a cursa pasó per devant de casa suya. Bi yera su mair posata en a puerta. En voz alta le dició: “Adiós, madre, hasta el cielo”. Lo menon t’o Puerto de Sant Emiliano, entre Mieres e Sama. Lo quiton d’o coche e, no sentir-se garra disparo —seguntes lo testimónio d’o conductorse creye que, como atras vitimas anteriors en o mesmo puesto, fue asesinato a pals e ixerbicato. Al cabo de tres horas, volvieron sin Antonio. Sus restos nunca se encontraron. Se supone que fueron recogidos de entre los muchos que allí había, y llevados al cementerio de Sama.
A mosen Genaro, a Segundo Alonso e a Isidro Fernández los asesinon entre embéfias en ixa mesma ilésia. Los descolon como se descola a os tocinos en a matacia. Dimpués los troceon.
Una anyada dimpués trobon os repuis d’os mártirs. Yeran integros, sin sintomas de corrupcion. As suyas famílias, como les hevan indicato es mártirs, miron  de perdonar. Fuen vários os casos en que os fillos aduyon a os familiars d’os verdugos de sus pairs.
O pasato 8 d’otubre, fuen beatificatos en a Seu d’Oviedo. Veritable e historica memória.

miércoles, 12 de octubre de 2016

Festividat d’a Virgen Maria Apareixita en Carne Mortal

12 d’octubre: festividat d’a Virgen Maria Apareixita en Carne Mortal. Dia d’a Hispanidat:
America ye a obra d’Espanya. Esta obra d’Espanya lo ye esencialment de catolicismo. Doncas b’ha relacion d’igualdat entre hispanidat e catolicismo, e ye locura tota prevatina d’hispanizacion que lo repúdie.                                                       Isidro Gomá Tomás. Apología de la Hispanidad (1934).

Que a Santa Virgen esfienda a sagrata Tradicion d'as Espanyas. Feliz dia d'o Pilar a toz.

sábado, 8 de octubre de 2016

Concentracion per a Hispanidat a Barcelona

De nuevas, a Catalunya hispana esfenderá a sagrata tradicion d'as Espanyas en as carreras e plaças d'o Principau. Un gran treballo, e muito bien feito, que per cada dia replega més fruitos.

Més informacion a este VINCLO.

lunes, 26 de septiembre de 2016

Bels libros digitals


Bels libros digitals que tos pueden fer goyo e honra. Ta descagar-los, punchaz en o VINCLO:

Cabrera y compañía. Los jefes del carlismo en el frente del Maestrazgo (1833-1840)  VINCLO

El patrimonio bélico de las Guerras Carlistas en Cantavieja
VINCLO
La derogación de los Fueros de Aragón (1707-1711)

miércoles, 31 de agosto de 2016

Unas parolas d'Edith Stein

Farto d’a vergüenya e fateça d’a democrácia parlamentária, esclatera de tot en a mojiganga d‘a investidura d’estes dias, me’n alcuerdo d’unas parolas de Santa Tresa Benedicta d’a Cruz, muller d’estraordinária inteligéncia, ampla cultura e funda espritualidat, mártir e santa alemana, convertita a o catolicismo dende o judaïsmo, una d’as zagueras e més originals tomistas d’a história d’a filosofia:
A nacion tien necesidat no solo d’o que tenemos, sino tamien d’o que somos.
Tiengamos agora presents as parolas d'a santa, asesinata a Auschwitz, e seigamos dinnos d’es tiempos que nos han tocato.

PS. Podez leyer una traduccion a l’espanyol d’a Céncia d’a Cruz, una d’as suyas obras més importants, punchando en este VINCLO.

lunes, 18 de julio de 2016

80 anniversário d'o 18 de juliol

En o 80 anniversário d'a Gloriosa Cruçata Nacional: honor e glória a os mártirs d'a Fe, honor e glória a os heroes d'a Pátria.


miércoles, 6 de julio de 2016

Bellas parolas de Juan Donoso Cortés

En veyendo a situacion actual d'o mundo, un no puet dixar de ricordar estas parolas d'o gran intelectual espanyol Juan Donoso Cortés (1809-1853):
Al compás mismo con que se disminuye la fe, se disminuyen las verdades en el mundo; y la sociedad que vuelve la espalda a Dios, ve ennegrecerse de súbito con aterradora oscuridad todos sus horizontes.
Que, si fa u no fa, en aragonés seria:

A o compás mesmo con que diminui a fe, diminuyen as verdaz en lo mundo; e a sociedat que gira a espalda a Dios, vei ennegrir-se de momento con aterradera escureldat toz os suyos horiçonts.

E, si nos centramos en a trista actualidat espanyola, un no puet dixar de ricordar estas atras parolas suyas:
Las alianzas no son un fin; las alianzas son un medio de conseguir el fin que se apetece; el fin consiste en los intereses permanentes de la nación; las alianzas deben proporcionar este fin.
Que en aragonés, si fa u no fa, quedaria asinas: 

As alianças no son una fin; as alianças son un médio d'aconseguir a fin que s'agana; a fin consiste en os intreses permanents d'a nacion; as alianças deven proporcionar esta fin.