Glarimas de crocodilo. Obama se’n va, diz
adiós e s’emociona. Obama plora. Se’n va o Prémio Nobel d’a Paz preventivo, o
president que mandó arrullar bellas 3 bombas per hora, as 24 horas d’o dia, en a
suya zaguer anyada de guvierno. Més de 26.000 bombas sobre 7 païses. En solo
que una anyada. E se’n va plorando. Como ploran os que se pensón que ye una
buena persona, un buen president, perque ye mulato. O nuevo etnocentrismo. Una
alministracion corrupta de tot, a violéncia racial en a suya fuga, cientos de
mils de muertos per as suyas bombas, millons d’innocents masacratos en o
genocídio albortista… e le ploran. Le ploran per ignoráncia. Le ploran per pura
maldat.
miércoles, 11 de enero de 2017
sábado, 24 de diciembre de 2016
jueves, 8 de diciembre de 2016
Jayme II e a Inmaculata Concepcion
Con
motivo d’a festividat d’a Santiça Inmaculata, queremos remerar a fegura de
Jayme II (1267–1327), lo Justo, rei d’Aragon, de Valéncia, de Mayorgas, de
Sicília e de Cerdenya e conde de Barcelona. Per a paz d'Anagni (1295) o Sant Pair
le concedió vitalíciament es títols honorificos de «sinyalero, almirant e capitan
general d'a Ilésia de Roma. Conquistó t’a Corona Calábria e as islas d'o golfo
de Nápols e desenrolló una politica de vinclos matrimonials e alianças con a
familia reyal castellana.
Jayme
II refirmó as propuestas de frai Ramón Llull sobre a recuperacion de Tierra
Santa ―proyecto Rex Bellator― e a fallita cruçata d’Almeria (1309) seguindo a
estratégia que Llull esfendeva en o suyo libro De Fine (1305).
Hombre
culto e respetuoso con as leis d’o reino, fue Jayme II qui, en 1304, ordinó a
celebracion d’a fiesta d’a Inmaculata Concepcion en os reinos e territórios d’a
Corona d’Aragon.
Como
muestra d’a suya devocion per a Virgen, nos ye arribata una dansa, escrita en occitano, que diz:
Mayre de Deu e fylhaverge humil e belavostra nau vos apelaque l'aydetz, qar perylha.
I.Perylhan vay en l'ondad'aquest mon per tempesta;e·l nauchier no·s n'a cura,e tant fortun'aondaque nulls no·y leva testae l'aura qu'es escura.E s'ayso gayre duravostra nau es perdudasi, per la vostr'ajuda,no troba port o ylha.
II.Nau, leyn, vexel o barcaparlan en ver lenguatge,devem tuyt ben entendreque signifiquet l'archaon l'umenal lynatgeplac a Deus tot compendreper complir et atendreso que ja promes era:que d'aquell restaurera,el cel, manta seÿlha.
III.La nau es carregada
e de son port se llunha,quar trop greu vent la forsa;e's mal amarinada,tant que negu no·y punhacossi la nau estorsa.Ha! com fort trai ves orsa,que pels timons no·s guiani fay la dreta viasol una pauca mylha.
Mayre, tu·m dona forsacontra ma leugeria,e.m garda de la viade peccat, que·ns exylha.
Mayre de Deu e fylhaverge humil e belavostra nau vos apelaque l'aydetz, qar perylha.
I.Perylhan vay en l'ondad'aquest mon per tempesta;e·l nauchier no·s n'a cura,e tant fortun'aondaque nulls no·y leva testae l'aura qu'es escura.E s'ayso gayre duravostra nau es perdudasi, per la vostr'ajuda,no troba port o ylha.
II.Nau, leyn, vexel o barcaparlan en ver lenguatge,devem tuyt ben entendreque signifiquet l'archaon l'umenal lynatgeplac a Deus tot compendreper complir et atendreso que ja promes era:que d'aquell restaurera,el cel, manta seÿlha.
III.La nau es carregada
e de son port se llunha,quar trop greu vent la forsa;e's mal amarinada,tant que negu no·y punhacossi la nau estorsa.Ha! com fort trai ves orsa,que pels timons no·s guiani fay la dreta viasol una pauca mylha.
Mayre, tu·m dona forsacontra ma leugeria,e.m garda de la viade peccat, que·ns exylha.
sábado, 3 de diciembre de 2016
Unas parolas de Paul Claudel
En estes tiempos enatiços que nos han tocato en suerte, ye menister ricordar una cita de Paul Louis Charles Claudel, talment o millor escritor catolico francés moderno: Ne parle du Christ que si on te le demande. Mais, vis de telle manière qu'on te le demande!
Cita que, traducita a l'aragonés, seria:
No charres de Cristo que quan te lo demanden. Pero vive de traça que te lo demanden!
Que asinas hi seiga.
domingo, 20 de noviembre de 2016
En a festividat de Cristo Rei
Hue,
20 de noviembre, ye menister fer acordança d’a carta enciclica Quas Primas d’o Papa Pío XI sobre a
fiesta de Cristo Rei que ya nos nunciava cómo seria o mundo aluenyato d’a Fe e
cómo hemos a combater o laiscismo que destrui a dignidat d’os hombres.
E si agora mandamos que Cristo Rei seiga honrato per toz os catolicos d’o mundo, con ello proveyeremos tamién a las necesidazs d’os tiempos presents, e meteremos un remedio eficacismo a la postema que hue empesta a la humana sociedat. Judgamos postema d’os nuestros tiempos lo clamato laicismo con as suyas errors e enatiças prevatinas; e vusaltros sabezs, venerables germanos, que dita impiedat no maturó solo que en un dia, sino que yera covata dende mucho antes en as entrañas d’a sociedae. S’encomençó per negar lo império de Cristo sobre totas as gents; se negó a la Ilésia lo dreito, fundato en lo dreito d’o mesmo Cristo, de ensinyar a o genero humano, esto ye, de dar leis e de menar os pueblos ta levar-los t’a eterna felicidat. Dimpués, poquet a poquet, a religion cristiana fue igualata con as altras religions falsas e rebaixata indecorosament arran d’estas. Se la sometió dimpuesas a o poder civil e a l’albitrária permision d’os guvernants e magistraus. E s’enantó més: en b’habió algunos que esmaginon sustituir a religion de Cristo per bella religion natural, con bels sentimientos purament humanos. No falton Estaus que se creyon que podrian pasar-sen sin Dios, e metion a suya religion en a impiedat e en lo disprécio de Dios.
E si agora mandamos que Cristo Rei seiga honrato per toz os catolicos d’o mundo, con ello proveyeremos tamién a las necesidazs d’os tiempos presents, e meteremos un remedio eficacismo a la postema que hue empesta a la humana sociedat. Judgamos postema d’os nuestros tiempos lo clamato laicismo con as suyas errors e enatiças prevatinas; e vusaltros sabezs, venerables germanos, que dita impiedat no maturó solo que en un dia, sino que yera covata dende mucho antes en as entrañas d’a sociedae. S’encomençó per negar lo império de Cristo sobre totas as gents; se negó a la Ilésia lo dreito, fundato en lo dreito d’o mesmo Cristo, de ensinyar a o genero humano, esto ye, de dar leis e de menar os pueblos ta levar-los t’a eterna felicidat. Dimpués, poquet a poquet, a religion cristiana fue igualata con as altras religions falsas e rebaixata indecorosament arran d’estas. Se la sometió dimpuesas a o poder civil e a l’albitrária permision d’os guvernants e magistraus. E s’enantó més: en b’habió algunos que esmaginon sustituir a religion de Cristo per bella religion natural, con bels sentimientos purament humanos. No falton Estaus que se creyon que podrian pasar-sen sin Dios, e metion a suya religion en a impiedat e en lo disprécio de Dios.
miércoles, 9 de noviembre de 2016
Inocencio Jiménez Vicente
O 9 de noviembre de 1876 naixeva a Zaragoça, en o vico
d’o Gancho —fue baltizato en a parróquia de San Pablo— Inocencio Jiménez
Vicente, una d’as grans figuras aragonesas d’o catolicismo social e uno d’os pioners
nacionals d’a prevision social.
A suya estacha en París le fiço entrar en contacto con
figuras importants d’o catolicismo social europeo, a o que dedicaria buenacosa
d’a suya vida participando activament en l’Acción Social Católica que rematav d’implantar a Zaragoça o cardenal
Soldevila. Inocencio ye uno d’os miembros d’o «grupo de Zaragoza» (Aznar,
Minguijón, Latre, Sancho Izquierdo, etc.), será present en totas as suyas
actividaz: promocion de cerclos
catolicos, cooperativas, sindicatos agrários, congresos
catolicos...
Fue, ademés, fundador d’El Noticiero e, dimpuesas,
director. Fundador tamien de La
Paz Social, que empentaría as «Semanas Sociales», navesó tot Aragon, entre
1906 e 1919, promovendo lo cooperativismo e l’asociacionismo agrário, empentando
a federacion aragonesa de sindicatos agricolas e més tardi a nacional, d’a que
seria vocal dende a suya constitucion. En este campo dixó dos obras que replegan
o suyo pensamiento social: Vademécum del propagandista de sindicatos obreros e Vademécum del propagandista de
sindicatos agrícolas; as dos
de 1909.
Lo suyo compromís social lo fiço derivar treballar en a
prevision social, d’a que ye uno d’os pioneros en Espanya. En 1921 ye esleyito
consellero delegato d’a Caixa de Prevision aragonesa que altalle naixeva. En 1931ye
esleyito director d’o Instituto Nacional de Prevision, cargo que ocupará, dica
la suya muerte, con devoción e grandiça valura en os difícils anyos d’a guerra e
a postguerra; dixando-lo, en morir, plenament consolidato.
En tenez més informacion en este VINCLO
domingo, 30 de octubre de 2016
Suscribirse a:
Entradas (Atom)




